یه چیزهای کوچکی هستن که حتی توی ایران هم تجربهی هرروزه نبودن، ولی وقتی اینجا ظاهر میشن به طرز عجیبی مود غم غربت رو تحریک میکنن، مثل صدای ناودون و بوی بنزین. این صدا و این بو نباید زیاد هم کمیاب باشه با بارونهای دایمی اینجا و پمپبنزینی که روزی دوبار از کنارش رد میشم، ولی مدتها بود تجربهشون نکرده بودم.
یه کمی لینک به لینک توی یوتیوب ولگردی کردم که شروعش از این نوشتهی یرآلما بود که توش به مونولوگ معروف «حالا ما به همه گفتیم زدیم، شما هم بگین زده» قیصر لینک داده. بازهم دلم هوای تهران دههی پنجاه رو کرد، حتی اگه محصول فرهنگیش یه چیز تخمیای تو مایهی فریاد زیر آب اثر سیروس الوند با بازی داریوش و فرزانه تاییدی باشه. این ویدیو خلاصهی فیلمه. بهخصوص به صحنهی پنچه در پنجهی آخر داستان توجه کنید! ماشینها، خیابانها، آرایش موها و ...
وقتی کسی رو نداری که باهاش برای فردا ساعت دو قرار بذاری، یعنی غریبی.
